خدایا این چه سرنوشتی است که به من دادی. جواد جان برای چه داد می زنی تا کی می خواهی گریه کنی. بریم تا اتاقت برسانم که دیر وقت است. جواد جان این که نمی تواند تا اخر عمر ادم یابد. چی می گی تو بابا خدا ما را دوست ندارد و نداشته. ان که به خاطر من محمد دستش شکست و حالا نیز که این اتفاق افتاده است.

من کجا هستم برای چه مرا اینجا اوردی.  محمد تو بگو چه اتفاقی اتفاد مرا کی اوردید بیمارستان. بگو چه اتفاقی سر حمید و بقیه بچه ها اتفاد. غصه نخورحال انها خوب است.  مدت ده روز در بیمارستان بستنی بودم و ان روز نعلتی که دکتر لامزحب به من گفت نمی توانستم باور کنم. در ان ده روز خیلی امیدوار شده بودم. ماردم که هر روز می گفت دکتر می گوید که احتمال خیلی زیاد خوب می شوم. روز اول برایم خیلی سخت بود ولی با ان همه دلداری باز امید وار می شدم و می گفت که نه و چه کشیدم در ان شبهای که در بیمارستان بودم. مادرم خانه می رفت و من می زدم زیر گریه و به ان کار احمقانه خودمان فکر می کردم.

بچه ها همه می رویم امروز دریا و از اتوبان اصلی می رویم باشه می خواهم که به شما نشان دهم که کی در رانند گی از همه بهتر است. رضا اشغال برای چه قبول کرد که ما اینکار را انجام دهیم. همیشه می گفت که نه ولی فهمیده بود که یک اتفاقی برای من می افتد به همان خاطر گفت باشه.

جواد جان تو از همان اول شانس نداشتی که هر بار اتفاقی برای تو می افتاد و حال نیز که چشمانت برای چه گریه می کنی چه نمی توانی که این را باور کنی. چه برات تخل است که باور کنی چشمان مغرور خود را از دست دادی. برو گمشو اشغال با من حرف نزن.